Leader Board

Sam Phan Bok: The Grand Canyon of Thailand

Words: H.R.H. Princess Sirivannavari Nariratana Rajakanya
Jul 05, 2019

Sam Phan Bok: The Grand Canyon of Thailand

Words: H.R.H. Princess Sirivannavari Nariratana Rajakanya
Jul 05, 2019

H.R.H. Princess Sirivannavari Nariratana Rajakanya talks about her impression of a place in Northeastern province from her travel experience when she chose Sam Phan Bok in Ubon Ratchathani province as a location for Sirivannavari Spring/Summer 2019 collection’s fashion shoot with an aim to promote this natural wonder and show this hidden gem to the world.

Photos courtesy of H.R.H. Princess Sirivannavari Nariratana Rajakanya

At first, I didn’t know about Sam Phan Bok, but I heard about it from stylists who went to Ubon Ratchathani province. The royal nanny and one of royal pages grew up in that area and I saw some of its photos. When I knew that there would be a fashion shoot, I immediately thought of it as I wanted a location that most Thais and foreigners never had never seen before or had no idea that it’s in Thailand. So, I searched for more information about this place and found out that many tourists said that it’s really beautiful. Therefore, it fits perfectly with the concept of spaceship and unknown world as the location boasts a spellbinding scenery of river, light and colour that earned it the nickname “Grand Canyon of Thailand”. It also has many holes in the ground which make it look like Mars.

After searching for more information about it on the internet, I found out that there were some photographers and those working in fashion and advertising who went there for shooting but there were not many of them. As such, I decided to send a team to survey the location and I finally chose it for our fashion shoot. Despite all the obstacles, the finished work made me realize that I made the right choice. Many people asked me why I chose Sam Phan Bok as a location as it’s so hot there, but they respected my decision.

For the preparation, I did some research about Sam Phan Bok to see if it is the dry season or high tide and how to get there. We chose the suitable time, but it was so hot and dry. It took us a long time to get to the place which is quite far from the airport. We divided the work into three days.

The working team comprised of three teams. The first team was responsible for short films. The second took care of packshots. The third group was a fashion team. We had to work against time and rarely took a break. We would like to thank Ubon Ratchathani province for the support and local people who brought us food and took us to see the place. It turned out that our cars could reach only the entrance, so we had to walk along the seemingly endless rocky and sandy ground.

The weather was hot and dry and there was no wind at all. When we arrived at the location, we set up the white tent for dress changing and make up. The weather was so hot that everyone had to keep water and umbrella with them all the time. Fortunately, the light was beautiful throughout the day, particularly in the evening when the sunlight made spectacular reflections in pastel pink. The water that came up turned the holes in the ground into basins which are called “Bok” by the locals.

For the shooting, due to the limited time, we divided the work into three phases. Before the shoot, we sent our assistant to the location to get a rough idea what the place is like. We followed suggestions from officers not to where shoes at the location. After that, we had to prepare the location as much as possible by marking the points where we would like to work.

On the first day, we started with jewellery packshots which took around four to six hours. The light was so beautiful. We used silver, gold and glass reflectors which perfectly captured the natural light. We didn’t decorate anything. We used rocks as natural background and tried not to change anything. More importantly, we didn’t destroy the nature and we brought all the garbage from the location after the shoot. For example, there was a skeleton prop that we used for the shoot, and we brought it back with us and made sure not to leave anything behind.

On the second day, we used many locations. For the fashion shoot, we used big balloons and steel skeleton prop made from cuttable foam to convey the idea of my imaginary world. Apart from that, all rocks, stones, holes and basins were all natural. The natural light there was orange, but the rocks had turned into pastel, cream and khaki which was simply amazing. Particularly in the evening, the light became even more beautiful. After that, we took packshots and short films. I brought my camera with me everywhere.

In terms of planning, I had to listen to the local people as well as our team. We had to check the time and the light. At the same time, we had to inform our team including models so they would know what to expect and I would take good care of them.  On the shooting day, I wore natural fabric, silk, skirt, straw hat and glasses. I brought my Leica camera, which I used to take with me to Africa, to the location.

On the first day, I wore a Bermuda T-Shirt and sneakers. In the afternoon, I went to take photos with my Leica camera which worked perfectly well in Africa, but it didn’t work here as it was too hot! When I came back, I had to clean it as it was covered with dust.  “God has given us a natural camera … that is our eyes”. After looking around for a while, I told photographers and models to move to the corners that I selected. After the photos that we took and the ones taken by drone came out, I showed them to foreigners, and they couldn’t believe their eyes that this place is in Thailand. There were corners and curves from water erosion as well as holes and basins created by nature.

I’m not sure if this place has been thoroughly explored. As far as I know, in the past, it was surveyed by the French navy who left a water level measurement mark, but I didn’t see it as I was too tired to walk that far.

If I have to describe Sam Phan Bok in three phrases, they would be “hot, very hot, and extremely hot”. However, it’s definitely worth a visit as the works that came out were simply splendid. I made good use of everything, every corner, every poster and backdrop. I took many spare shots for post-production. Although we were tired and had to take many days to get rest, we were all very happy with the outcome.  

My travel tips for those who want to follow my footsteps to Sam Phan Bok, you should make a good plan as it can be very hot and there is a flooding season. I suggest you go there at sunset. The weather is milder; still hot, but not boiling hot. There are rocks, basins, holes and some of them are in unique shape, such as Micky Mouse and Poodle.

I recommend you should bring good shoes for comfort when walking on sandy ground and climbing rocks. The sand at Sam Phan Bok is not pink like that in Petra, Jordan, but it has a unique colour that you have to see with your own eyes once in your life.

Sam Phan Bok

Sam Phan Bok is the big rock reef in the Mekhong River. It is a group of sandstones formed by thousands of years of water erosion and has become a 10-meter-wide channel with a height of 3-7 meters. There are numerous Boks (basins) scattered around the area, which is located on the banks of Mekong river on the border of Thailand and Laos, stretching from Ban Phong Pao to Ban Pak Kalang, Pho Sai district, for the length of 5 kilometers covering an area of over 30 square kilometers. There are more than 3,000 basins or Bok (“Bok” means “basins” in northeastern dialect). Some of them are as big as swimming pool while some are small.


Sam Phan Bok is located in the Mekhong River in the area of Ban Phong Pao, Pho Sai district, Ubon Ratchathani province.

Best time to go to Sam Phan Bok

In the dry season when the tide is low, roughly from December to May. The water level of Mekhong River varies each year, so it is recommended to check prior to the trip. Sam Phan Bok is best visited between 6-9 a.m. and 3-5.30 p.m. when the air is cool, During these times you can also enjoy the spectacular views of sunrise or sunset.


สามพันโบก  ‘The Grand Canyon of Thailand’

สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าสิริวัณณวรี นารีรัตนราชกัญญา ทรงถ่ายทอดความประทับใจสถานที่ท่องเที่ยวแห่งหนึ่งของไทยในภาคอีสาน จากประสบการณ์เดินทางของพระองค์ เมื่อครั้งที่ทรงเลือก สามพันโบก จังหวัดอุบลราชธานี ให้เป็นสถานที่ถ่ายทำ ถ่ายทำแฟชั่นชุด Sirivannava collection 2019 โดยมีพระประสงค์ให้สถานที่สวยงามอันเกิดจากมหัศจรรย์แห่งธรรมชาตินี้ ได้เป็นที่รู้จักแพร่หลาย และนำเสนอมุมมองของประเทศไทยในแบบที่คนทั่วโลกอาจไม่เคยเห็น

ตอนแรกตัวเองไม่เคยรู้จักสามพันโบกมาก่อน เพียงเคยได้ยินกิตติศัพท์ของสถานที่นี้จากพี่ๆสไตลิสต์ที่เคยเดินทางไปจังหวัดอุบลราชธานี มีพระพี่เลี้ยงและมหาดเล็กคนหนึ่งเป็นคนพื้นเพอยู่ที่ในอำเภอนี้ด้วย บวกกับว่าเคยได้ยินและเคยเห็นภาพผ่านตามาบ้าง พอจะมีการถ่ายแบบเลยสนใจ เพราะมองหาไสถานที่ที่คนไทยหรือคนต่างชาติไม่คุ้นตามาก่อน หรือไม่คาดว่า ที่นี่คือเมืองไทย หรือเมื่อเห็นแล้ว เกิดคำถามว่านี่หรือเมืองไทยเหรอ จึงลองค้นหาข้อมูลเอง ได้เห็นรูปที่นักเดินทางต่างบอกว่าที่นี่สวยงามจริงๆ ซึ่งก็เข้ากับคอนเซ็ปต์เรื่องของอวกาศ ‘spaceship’ และ ‘unknown world’ เพราะว่ามีทั้งแม่น้ำ มีแสงสีเหมือนเป็น ‘Grand canyon’ ของเมืองไทย ทั้ง สี แสงและคอนเซ็ปต์ทุกอย่างเข้ากันได้หมดมีหลุมเปรียบเหมือนดาวอังคาร

จากการเข้าไปรีเสิร์ชก็พบว่ามีบรรดาช่างภาพ คนวงการแฟชั่น และคนทำโฆษณา เคยไปถ่ายที่สามพันโบกมาแล้ว แต่ยังมีจำนวนน้อย จึงตัดสินใจให้ทีมงานไปสำรวจสถานที่และตัดสินใจเลือกสถานที่นี่ ถึงจะมีอุปสรรคหลายอย่างในการทำงาน แต่ผลงานที่ออกมาทำให้รู้สึกดีใจมากที่ตัดสินใจเลือกที่นี่ ใครๆก็ถามว่า ใครเป็นคนเลือกสถานที่ เพราะว่าร้อนมากเหลือเกิน เมื่อเราตัดสินใจว่าจะไปที่นี่ทุกคนก็ยอมรับการตัดสินใจของเรา

การเตรียมตัว เราหาข้อมูลสถานที่รวมถึงเช็คกับคนในพื้นที่ว่าช่วงนั้นเป็นหน้าแล้งหรือช่วงน้ำขึ้น ตรวจสอบวิธีการเดินทาง ช่วงที่ไปเป็นช่วงที่เหมาะสม แต่อากาศจะร้อนมาก ร้อนแห้งแบบหินระอุ การเดินทางค่อนข้างไกล ต้องขึ้นลงเครื่อง ต่อรถเข้าไปถึงสถานที่ถ่ายทำ ครั้งนั้นเราจึงแบ่งการทำงานเป็น 3 วันหลักๆ แบ่งทีมงานที่ใหญ่มาก ๆ เป็นทีม1:ที่ถ่ายฟิล์ม ทางด้าน short film ทีม2: ถ่ายProduct ทีม3 :ถ่าย Fashion เราทำงานกันแบบแทบจะไม่ได้พักเลย และต้องขอบคุณทางจังหวัด และคนในพื้นที่ทุกคนที่มีน้ำใจเอาอาหารมาให้ รวมทั้งยังพาทีมงานเดินดูสถานที่ ซึ่งรถเข้าได้ถึงแค่ปากทางเท่านั้น หลังจากนั้นก็เดินไปตามหินและผืนทราย เดินแบบไม่มีที่สิ้นสุด แถมอากาศร้อนอ้าวมากไม่มีลมเลย พอไปถึงก็ตั้งเต้นท์ขาวเอาไว้สำหรับเมคอัพ เปลี่ยนชุด อากาศร้อนแห้งจนมี ไอร้อนขึ้นมา ทุกคนต้องพกน้ำ พกร่มไปด้วย แต่เป็นความงามที่น่าประทับใจ เพราะแสงสวยทั้งวัน ทั้งช่วงบ่ายโดยเฉพาะตอนเย็น ตอนที่พระอาทิตย์ตกกระทบกับน้ำกับหินเป็นสีชมพูพาสเทลไปทั้งผา น้ำขึ้นในหลุมแบบเป็นโบกๆ คนที่นั่นบอกว่า โบก คือ แอ่งนั่นเอง

ในการถ่ายทำเนื่องจากเวลาน้อยจึงแบ่งเป็น 3 แนวคิด เพราะ เวลาการทำงานของเราสั้น เลยให้ผู้ช่วยไปลงพื้นที่และรายงานว่าสถานที่เป็นอย่างไรบ้าง และเราทำตามคำแนะนำของเจ้าหน้าที่ที่รักษาดูแล ธรรมชาติ แนะนำเรื่องการเดินทางการสวมใส่รองเท้า จากนั้นจึงกำหนดโลเกชั่นว่าเอาเท่าไหน คือเมื่อไปถึงแล้ว เราก็กำหนดจุดในการทำงานไว้ก่อน

วันแรกที่ไปถึงจะเริ่มถ่าย packshot เครื่องจิวเวอรี่ ที่ใช้เวลาประมาณ 4-6 โมงซึ่งแสงสวยมากในฟิล์มใช้รีเฟล็กซ์เงิน ทอง กระจก ซึ่งจะดึงแสงออกมาในฟิล์มได้ค่อนข้างจะสมบูรณ์ ไม่มีการตกแต่งอะไร เราใช้ หิน ขอบหินเป็นพื้นหลังเป็นธรรมชาติ โดยไม่ได้ปรับเปลี่ยน ที่สำคัญในงานของเราต้องไม่มีการทำลายธรรมชาติ ณ ที่นั้นเลย ต้องเก็บขยะกลับมาข้างนอกหมดเรา พร็อพ ต่างๆที่เราประกอบขึ้นมา เช่นโครงกระดูกปลอม ที่เราเพิ่มของพวกนี้เข้าไป เพื่อให้ได้บรรยากาศ ตามแนวคิดของเรา ตอนกลับเราเอาออกมาหมด ไม่ทิ้งอะไรไว้เลย

วันแรกที่ไปถึงไปคุมการถ่ายจิวเวลรี่ กระเป๋า รองเท้า เราถือกล้องไปถ่ายตามมุมต่างๆ ที่ประทับใจ มุมไหนสวยให้ช่างภาพถ่ายไว้หมด ทั้ง curve, texture, corner และมีโดรนไว้ถ่ายจากมุมบนด้วย

วันที่ 2 ในถ่ายแบบใช้โลเกชันค่อนข้างมาก ในรูปที่เป็นแฟชั่นจะมีบอลลูนใหญ่ กระดูกเหล็ก ซึ่งจริงๆทำมาจากโฟมที่สามารถตัดได้ ซึ่งเราต้องการสื่อว่านี่คือโลกที่เราจินตนาการขึ้นมาแต่นอกจากนั้นที่เป็นหิน lighting เป็น รู บ่อ หลุมมันคือธรรมชาติจริงๆ แสงที่นี่สีส้ม แต่หินกลายเป็นสีพาสเทล สีครีม สีกากี เป็นอะไรที่น่ามหัศจรรย์ ยิ่งตอนเย็นยิ่งสวยแปลกตา หลังจากนั้นถ่าย packshot + film เพิ่มไปในตัวเป็นการเก็บข้อมูล 

การแบ่งเวลาในการทำงานนั้น ต้องวางแผน และฟังคนในพื้นที่ คนที่ไปถ่ายงาน ดูเวลา ดูแสง จังหวะ และสำหรับนางแบบและทีมงาน เราต้องให้ข้อมูลว่าเราต้องการอะไร อย่างนางแบบ นายแบบต่างชาติ เราต้องให้เขารู้ว่า จะเขาจะไปเจออะไรด้วย ให้เขารู้ได้ว่า เราดูแล เขาดี

ตอนไปถ่ายงานนั้น เราแต่งตัวด้วยผ้าธรรมชาติ ผ้าไหม กระเปรง เพื่อให้คล่องตัว หมวกฟาง แว่นตา เราเอากล้องไลก้า ตัวเดียวกับที่เอาไปถ่ายที่แอฟริกาไปด้วย วันแรกที่ไปถึงใส่ เสื้อยืด ผ้าใบ ช่วงบ่ายเราออกไปถ่ายภาพไปเรื่อย โดยกล้องไลก้าของเรา ตอนไปถ่ายที่โน่น
ไม่มีปัญหาอะไร แต่ที่นี่ถ่ายจนมันแฮงค์ไปเลย เพราะว่า ร้อนมาก ก็พักกล้องไว้ แต่ก็มีช่างภาพช่วยถ่าย กลับมาต้องรับเอากล้องมาทำความสะอาดเลย เพราะฝุ่นเยอะมาก

“พระเจ้าให้กล้องถ่ายรูปธรรมชาติมา คือดวงตาของเรา” หลังจากที่เราได้ดูไปสักพัก เราก็บอกให้ช่างภาพ นางแบบ มามุมนั้นมุมนี้ที่เราเลือกเอง พอรูปออกมาเราให้ฝรั่งดู มุมต่าง ๆ และที่เราใช้โดรน ถ่ายด้วย ฝรั่งที่เราเอาภาพให้ดู เขาไม่เชื่อว่าจะเป็นสถานที่นี้อยู่ในเมืองไทย มันมีมุมโค้งเว้าต่างๆ ทุกอย่างที่เกิดน้ำเซาะ น้ำวน หลุมบ่อเป็นการสร้างสรรค์จากธรรมชาติ ไม่ทราบว่า มีการสำรวจกันทั่วถึงหรือยัง แต่ที่เราทราบมาคือสมัยหนึ่งนั้น ทหารเรือฝรั่งเศสเคยมาสำรวจระดับน้ำแถวสามพันโบกนี้ และยังทำร่องรอยการวัดระดับน้ำไว้ สัญลักษณ์ ว่าระดับน้ำถึงไหน แต่คราวนี้เราไม่ได้เห็นนะ เพราะว่าเดินไปไม่ไหว

ถ้าจะพูดถึงสามพันโบกในสามคำ คือร้อนเหลือเกิน ร้อนขนาด และ ร้อน ร้อน ร้อน และ ร้อน แต่คุ้มค่ากับงานที่ออกมา เราใช้ประโยชน์จากงานใช้ทุกอย่างจากที่นี่นะ ทั้งโปสเตอร์ backdrop เพราะว่า ได้ถ่ายรูปเผื่อไว้หลายจุด และเก็บทุกอย่างมาทุกเม็ด ทุกมุม เอามาใช้ได้ใน post production แม้จะเหนื่อยกันมาก กลับมาพักกันหลายวัน แต่ทุกคนมีความสุขกับงานที่ออกมาดีจริงๆ

คำแนะนำสำหรับนักเดินทางที่จะตามรอยไปเที่ยวนั้น ควรต้องวางแผนก่อน ทั้งเรื่องเวลา เพราะอากาศจะร้อนมาก และช่วงเวลาน้ำหลาก แนะนำให้ไปช่วงพระอาทิตย์ตกเพราะอากาศดีที่สุด ถึงร้อนก็ไม่ถึงเดือด มีโขดหิน บ่อ หลุมต่าง ๆ ให้ชมและจินตนาการ เช่นแอ่งน้ำรูปมิกกี้เมาส์ หินรูปพุดเดิ้ล แนะนำให้เลือกรองเท้าให้ดี เพราะที่นั่นมีทรายมาก ต้องเดินบนทราย ปืน โขดหิน แม้สีของสามพันโบก ของเราไม่ได้ชมพูอย่าง เภตรา ที่จอร์แดน แต่จากมุมของเราที่เป็นอาร์ต และช่างภาพ แนะนำว่าต้องไปชมสักครั้งในชีวิต 

สามพันโบกตั้งอยู่ในเขตพื้นที่บ้านโป่งเป้า บ้านสองคอน อำเภอโพธิ์ไทร จังหวัดอุบลราชธานี

สามพันโบก เป็นแก่งหินขนาดใหญ่ในลำน้ำโขง เป็นกลุ่มหินทรายที่ถูกกระแสน้ำธรรมชาติ กัดเซาะผ่านกาลเวลามานานหลายพันปี จนเกิดเป็นร่องหินขนาดใหญ่สูง 3-7 เมตร กว้างเป็นสิบเมตร กลายเป็นโบก(แอ่ง) แปลกตาจำนวนนับไม่ถ้วนกระจายอยู่บนพื้นผิวของลานหินในละแวกนี้ กินพื้นที่เลียบริมแม่น้ำโขงทั้งฝั่งไทยและลาว ทอดตัวยาวไกลตั่งแต่บ้านโป่งเป้าไปจนถึงบ้านปากกะหลาง ตำบลสองคอน เป็นระยะทางกว่า 5 กิโลเมตร และรวมเป็นพื้นที่ถึงกว่า 30 ตารางกิโลเมตร ที่นี่เป็นลานหินกว้างใหญ่ มีหลุม หุบ รู และแอ่งนับไม่ถ้วน เห็นเป็นจุดๆ น้อยใหญ่เต็มไปหมด แตกต่างกันออกไปใหญ่บ้าง เล็กบ้างมากกว่า 3,000 แอ่ง (ภาษาอีสานเรียกแอ่งว่าโบก) บางแห่งขนาดใหญ่ เป็นสระว่ายน้ำได้เลย บางแอ่งขนาดเล็ก มีรูปลักษณะที่ต่างกันออกไป ความสวยงามของสามพันโบก ทำให้ได้รับสมญานามว่า แกรนด์แคนยอนเมืองไทย สามพันโบกจะมีความสวยงามมากเป็นพิเศษในช่วงยามเช้าและยามเย็นที่แสงอาทิตย์สาดส่องไปทั่วลานหิน แอ่งน้ำและแก่งหินต่าง ๆ ที่โดนน้ำกัดเซาะในสามพันโบก จะมีรูปร่างสวยงามแปลกตา มีแอ่งน้ำและหน้าผาหินหลากหลายรูปแบบ เช่น รูปร่างวงรี รูปดาว รูปมิกกี้เม้าส์ รูปหัวใจ หินหัวสุนัข เป็นต้น


การเดินทางไปสามพันโบกควรจะไปในช่วงหน้าแล้งหรือช่วงที่ระดับน้ำในแม่น้ำโขงลดระดับลง ซึ่งจะอยู่ราว ๆ ระหว่างปลายเดือนพฤศจิกายน-ต้นเดือนพฤษภาคมของทุกปี (แต่ละปีการลดระดับน้ำของลำน้ำโขงจะไม่เท่ากัน ควรตรวจสอบข้อมูลก่อนการเดินทาง) การไปเที่ยวสามพันโบก แนะนำว่าให้ไปเที่ยวช่วงเวลาประมาณ 06.00-09.00 น. และ 15.00-17.30 น. เพราะจะเป็นช่วงที่แดดร่มลมตก อากาศกำลังสบาย ๆ น่าท่องเที่ยว ได้ชมบรรยากาศของพระอาทิตย์ขึ้นก็ไปช่วงเช้า และบรรยากาศสบายๆ ในช่วงเย็น


Icons made by Gregor Cresnar from www.flaticon.com is licensed by CC 3.0 BY